Սահյանը մեր մեջ է

Վարդանը, երևի երկրորդ-երրորդ դասարան կլիներ, միասին հյուր էինք գնում: Երևի գարնան սկիզբն էր: Մեզ մոտ գարունը միշտ ձնառատ է, բայց ձյան միջից արևն այնպես է շողում`կուրացնելու չափ աչք ծակող:

Ու այդ չքնաղ բնությունն իր գործն արեց:
Վարդանը բաց թողեց ձեռքս, սկսեց թավալվել ձների մեջ ու հաշվի չառնելով, որ փողոցում ենք, սկսեց բարձր ու ինքնաբուխ արտասանել.