Բազումի ջրվեժը...

Դուք կարծում եք սա Բազումի ջրվեժն է?
ոչ, սա ընդամենը թաղամասի անձրևաջուրն է, անձրևից մոտ 2 ժամ հետո շարունակում է թափվել Սուխումի 1 շենքի բակ, հետո խորանում է դեպի հիմքերը...

Տատս կասեր՝ էլ քանի կոպեկ արժե էս շենքի ուսիլիտը?

                     

Նամակ ԶԻՆՎՈՐԻՆ

5-րդ դասարանում գործնական աշխատանք ունենք՝ «Նամակ»: Հետաքրքիր են աշակերտներիս ոչ միայն պատրաստած ծրարները,  /մեծ մասն իրենց ձեռքով են պատրաստել/, այլև նամակների բովանդակությունը:Հիշեցնեմ, որ ես մոլոկաններին ու եզդիներին եմ հայերեն սովորեցնում...

Մտորումներ

  Այս տարի, ինչ-ինչ պատճառներով չկարողացա ինքս պատրաստվել Ապրիլ-24-ին. հանձնարարեցի միջոցառումը հումանիտար առարկայական մեթոդմիավորման նախագահին. բայց բնավորությամբ անհանգիստ եմ, առանց միջամտության չեմ կարող: Կարևոր էջը նշած նրան հանձնեցի Պերճ Զեյթունցյանի «Վերջին Արևագալը»:

  -Զգուշացնում եմ, որ սկսես կարդալ, էրեխեքդ առանց ճաշի են մնալու, գիշերը չես քնելու, հա, մի բան էլ՝ ամուսինդ էլ էս գիրքը տվողին ինչ ասի՝ իրան գնա,-կեսկատակ կես լուրջ ասացի ես, համոզված լինելով, որ, եթե սկսի կարդալ, ամեն ինչ, կամա, թե ակամա մոռանալու է:
 
  -Հա, հիշում եմ, մեր քրեստոմատիայում էլ կար, էս կար, էն կար, հատված կար, դպրոցում անցել ենք,-տեսնելով գիրքը՝ ասաց նա:

Աղջիկ, թե տղա...

  Խնդրում էի Աստծուն, որ ինձ տղա տա...
Դե, մտածում էի, ուրիշի աղջկան կբերեմ, ինչքան հնար ունեմ, կփորձեմ լավ պահել. բա իմ աղջկան....  
 ով գիտի, ում ձեռքը ընկնի, ոնց լինի...
  Տղերքը, որքան էլ դժվար լինի, ուժեղ են, ամեն ինչի կդիմակայեն...
  ...Աստված 2 տղա տվեց...
  Երջանկությունս անչափելի էր...
  Հետո, շատ կարճ ժամանակ հետո հասկացա, որ...
  Ծանր է...
  Աստված մեր տղաների հետ...

Երբ չբարևելը փրկություն է

  3-րդ դասն ավարտվեց, դուրս եկա դասարանից ու մինչև ուսուցչանոց հասնելը, 2-րդ հարկի միջանցքը ստիպված էի ամբողջությամբ կտրել անցնել. իսկ այդ միջանցքի ուղիղ կենտրոնում 9-րդ դասարանն է, իսկ այդ դասարանի բաց դռան մոտ այն աշակերտը, որին չեմ ուզում բարևել, բայց, որպես ուսուցիչ՝ ստիպված եմ: Թարսի նման, էդ երկար միջանցքում, որ միշտ աշակերտաշատ է հատկապես երկար դաամիջոցին, ոչ ոք չկա, բացառությամբ մեզ՝ երկուսիս:

Այսօր պոեզիայի միջազգային օրն է

Խոցել են սիրտս երկսայրի սրով,
Շատ խորն է վերքս՝ չի սպիանա...

Լսում եմ խղճիս աղմկոտ սրտով,
Ինչ էլ մտածեմ՝ չի հանգստանա....

Ես ջախջախված եմ ու ոչնչացված՝
Անարժան ու բիրտ կյանքի ձեռքերով
Եվ շունչս պահած լսում եմ, նայում,

Թե վերջաբանը այդ երբ է գալու....

Երանի թևեր աճեին ու մենք թռչեինք, հասնեինք տուն

Նկարը գողացել եմ՝ Բարի գալուստ հեքիաթ կայքից.
շնորհակալություն.

5-րդ դասարանում անցնում էինք Աթաբեկ Խնկոյանի «Խխունջն ու սունկը»  առակը:

Նստել է խխունջը սունկի վրա, բարկանում է, նեղանում ու անցնողին նախատում:

-Էս ի՛նչ է թռչկոտում ճպռոտ ճպուռը, ասես չի կարող ինձ նման ծանր ու մեծ նստի:

Թիթեռները թրթռում են, թռչնակները ծըլվըլում, խխունջը նորից կատաղում է.

— Սրանք ի՜նչ են թռչում, թռչկոտում, ի՜նչ են երգում, էլ ուրիշ գործ չունե՞ն: Ա՛յ, ուրիշ բան եմ ես, ոչ թռչկոտում եմ, ոչ երգում: